Ik schreef destijds over Koeman, omdat ik een paar opvallende overeenkomsten zag tussen zijn aanpak en het beleid van ABP. Ja, ik durf dat wel te zeggen: er zijn parallellen tussen het vak van deze bondscoach en dat van pensioenbestuurder. Koeman is koersvast. Hij laat zich niet gek maken door de publieke opinie en staat voor wat hij vindt. En dat is best lastig in een land met 18 miljoen bondscoaches. Natuurlijk ziet hij wat er speelt, houdt hij de vinger aan de pols, luistert hij goed, weegt hij alle belangen af. Maar hij zigzagt niet van de ene mening naar de andere. Hij houdt het midden, volgt de strategie die is uitgezet, de hand losjes maar ferm aan het roer. En zo is het met pensioenbesturen ook.

Tweede punt van herkenning: stabiliteit. Koeman vindt betrouwbaarheid belangrijker dan de speler van de week of de vorm van de dag. De gril is hem vreemd, de opwelling een gruwel. Zijn devies: houdt de risico’s beperkt en beheersbaar. Degelijkheid, stabiliteit en bewezen verdiensten zijn de bouwstenen waarmee hij het huis van Oranje metselt. Vandaar De Roon. Vandaar Weghorst, vandaar Depay. Je kunt Koeman moeilijk een durfkapitalist noemen. Er is zeker ruimte voor het nieuwe (Summerville), maar voor jonge start ups (Smit) is geen plek.

Noem het voorspelbaar, voorzichtig, noem het saai. Je kunt het ook degelijk noemen. Lange termijn, risico-avers, resultaat op één. Het lijkt ABP wel. En het werkt, althans het werkte op het EK van 2024.

Nu, twee jaar later, waait de wind uit een andere hoek. Je zou zelfs kunnen zeggen dat er sprake is van fikse tegenwind. Het wegvallen van Timber is – voetbalcliché-alert! - een ‘aderlating’. Ook Xavi ontbreekt. Verbruggen is ‘geen zekerheidje’. De Vrij, Schouten, De Ligt! Een groot deel van de verdediging geblesseerd, niet fit of thuisgebleven. Het spel is stroef. Het middenveld niet creatief. Van Dijk wordt oud. De kritiek zwelt aan. De spelers hebben een zwaar seizoen in de benen. Algerije was een uitglijer. Oezbekistan bijna een bananenschil. Er is, zoals het cliché luidt, nog ‘weinig vertrouwen getankt’. En dan heb ik het nog niet over de temperaturen! 

Het doet me denken aan de huidige geopolitieke situatie. Die onrustige wereld waarin ABP investeert. Het ene moment dalen de olieprijzen, het andere moment stijgt de rente. Er is oorlog, wapenstilstanden worden snel geschonden. Het veld zit vol kuilen. Mist belemmert het zicht op de cornervlag.

Maar leggen we het hoofd in de schoot? Gooien we de handdoek in de ring? Welnee! Juist dan is het zaak om je niet van de wijs te laten brengen. Het hoofd koel te houden. Dat doen we bij ABP. En dat doet Koeman. Koel en rationeel analyseert hij dat de scherpte voor de goal ontbreekt. We hadden met rust al met 2-0 voor moeten staan! Daar moeten we aan werken. Hij kijkt naar wat hij kan verbeteren. Hij speelt naar zijn mogelijkheden. Weet waar hij wel en waar hij geen invloed op heeft. En als het moet schakelt hij naar een ander systeem.

Nederland wordt dus gewoon wereldkampioen. Dat zeg ik niet, dat zegt een Duitse econoom die al jaren als beleggingsspecialist in de Londense City werkt. Hij weet alles van data en had het de laatste drie wereldkampioenschappen bij het juiste eind.

Ik ga daar graag in mee. Mijn voorspelling voor de finale: Guus Til valt in en maakt de winnende goal. Toch goed dat die rode kaart geen gevolgen had.