De omwenteling in het leven van Maaike

Arbeidsongeschiktheid en uw pensioen: Hoe verder?
9 mei 2022
Herinneringen aan het moment dat voor altijd haar leven veranderde, heeft ze niet. Maar het moment staat wel in haar geheugen gegrift vanwege de gevolgen. Op 19 mei 2003 reed Maaike van haar werk naar huis. De lerares op een lagere school in Almere raakte om onduidelijke redenen van de weg. Ze hoorde later dat het een eenzijdig ongeval was geweest en dat er geen getuigen waren. “Door het ongeluk ben ik arbeidsongeschikt.”
Ze was pas 23 jaar oud en nauwelijks 9 maanden aan het werk in de onderbouw van een lagere school toen ze in coma raakte door het ongeluk. Maaike had er net 7 jaar studeren opzitten. Eerst volgde ze de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk (SPW) en daarna ging ze naar de PABO. “Ik wilde lerares worden. Daar lag mijn hart.”

Periode van herstel

De droom om les te geven aan jonge kinderen werd ruw verstoord. Maaike lag bijna 4 weken in coma en verbleef een paar maanden in het VU medisch centrum in Amsterdam. Daar was ze met een traumahelikopter naartoe vervoerd op 19 mei 2003. Na haar verblijf in het ziekenhuis ging ze naar een revalidatiecentrum in het Noord-Hollandse Huizen. Daar komt ze vandaan en daar woonde haar familie. De periode van herstel kon beginnen. Ze leerde weer lopen, praten, fietsen. “Alles eigenlijk. Ik heb weer zoveel moeten leren.”
Maaike ging met stapjes vooruit doordat ze allerlei therapieën volgde: fysiotherapie, ergotherapie en nog veel meer. Ze kreeg begeleiding van psychologen, psychiaters en (andere) medici. Daarna maakte ze de overstap naar een polikliniek in Den Dolder met de specialisatie begeleiding van patiënten met niet-aangeboren hersenletsel. Het lukte haar zelfs om weer rijles te nemen en weer auto te rijden. Maar de moeheid bleef.

Te moe om te werken

De psycholoog vertelde haar dat ze moest leren accepteren dat er beperkingen voor haar zouden blijven. Dat de moeheid bijna zeker niet zou verdwijnen, ook al probeerde ze zich daaraan te ontworstelen. Maaike probeerde ook weer een paar uur te werken. Maar dat werd haar gewoon te veel. Het lukte niet. “Mijn leven is omgegooid. Ik kan niet meer werken. Ik heb het geprobeerd.”

‘Ik voel me 40 jaar ouder’

Maaike is nu 42, ook al vertelt haar lichaam haar eigenlijk altijd dat ze zo’n 40 jaar ouder is. “Ik doe weinig op een dag. ’s Morgens laat ik de hondjes 2 keer kort uit. ’s Middags zit ik alleen maar. Door de moeheid kan ik het ook niet aan om zelf kinderen te krijgen.”

Deelnemer van ABP

Maaike werkte in het onderwijs en is daardoor deelnemer van ABP. “Ik kreeg na 2 jaar Ziektewet een WAO-uitkering. Het UWV vertelde me dat ik ook bij ABP aanvulling kon aanvragen. Daarom ontvang ik bovenop mijn WAO-uitkering een aanvulling van ABP, het ABP ArbeidsongeschiktheidsPensioen. Het is geen vetpot, maar ik ben er blij mee.”
Ze bouwt ze ook nog een stukje pensioen op voor later, hoewel ze niet meer kan werken. Daarvoor betaalt ze geen premie. Daarom heet dat een premievrije pensioenopbouw.

Steun is belangrijk

Er klinkt verdriet door in haar stem als ze zegt dat ze geen leuk leven heeft door het ongeluk. Dat ze veel beperkingen ervaart: geen werk en geen kinderen. Ze zegt wel veel steun te krijgen van haar man met wie ze anderhalf jaar geleden trouwde. “Daar bof ik mee. Ik hoop dat ik gelukkig mag blijven met mijn man. En ik hoop dat ik lichamelijk niet te veel achteruitga de komende jaren.”

Er komt veel op u af als u ziek of arbeidsongeschikt wordt. Een paar dingen waar u mee te maken kan krijgen.

  • Na 2 jaar beoordeelt UWV of u arbeidsongeschikt bent en of u in aanmerking komt voor een WIA-uitkering; 
  • Als u recht heeft op een WIA-uitkering, heeft u mogelijk recht op arbeidsongeschiktheidspensioen en premievrije pensioenopbouw. Dit wil zeggen dat u pensioen blijft opbouwen zonder dat u (of uw werkgever) hier premie voor betaalt; 
  • UWV is verplicht om aan ABP door te geven dat u een WAO- of WIA-uitkering ontvangt. ABP neemt gemiddeld na 1 tot 3 maanden contact op met een deelnemer nadat het bericht over een WIA-uitkering binnen is. Deelnemers die na 3 maanden nog niets gehoord hebben van ABP, kunnen het beste contact opnemen met ons.